Twee dagen na kerst. Zojuist heb ik contact gehad met de Luisterlijn. Ze doen echt hun best. Het luisterende oor was fijn! Wel de crisislijn bellen, niet de crisislijn bellen. De hele ochtend loop ik al te tobben. Met bibberende handen toets ik dan toch maar het nummer. Alweer de tweede keer in anderhalve maand. Laat dit geen gewoonte worden spookt er door mijn hoofd. Mijn overactieve brein draait overuren. Mijn hongergevoel is al weken compleet verdwenen.
Ik slaap inmiddels al een week slecht, de slaapmedicatie doet weinig meer. Recent heb ik besloten om de Lorazepam af te bouwen. Nouja besloten... Het was niet mijn besluit. Het voelde het niet goed, maar mijn mond open trekken durfde ik niet. Ik ben bang, zo bang om weer een psychose te krijgen.
De telefoon gaat over, een lieve medelevende stem neemt op. 'Ik slaap al een week slecht en word zo gek van mezelf.' Een stilte. 'Er spelen wel meer dingen hè?' hoor ik aan de andere kant van de lijn. Met moeite houd ik mijn tranen in bedwang. Het gesprek gaat verder, over mijn hoge pieken, diepe dalen, eenzaamheid, het vermoeden van de huisarts, mijn opname, angsten en uiteindelijk over medicatie. Met een zucht hang ik ongeveer een half uur later de telefoon op. Was dat nou zo moeilijk? zegt de stem in mijn hoofd.
Diezelfde avond huil ik mezelf in slaap. Moedeloos word ik ervan. Zo lekker als ik afgelopen dagen in mijn vel zat, zo down en eenzaam voel ik mij nu. De nacht is er een van hazenslaapjes.
De volgende ochtend krijg ik een appje van mijn SPV`er: 'Ik bel je zo even.' Na een lang telefoongesprek voel ik langzaam wat opluchting over mij heen glijden. Ik ben dankbaar dat ik zo goed opgevolgd word. Na lang overleggen wordt besloten dat ik toch weer aan de slaapmedicatie ga.
En ondertussen, wachten we op de volgende piek. De piek die mij overmatig vrolijk laat voelen. Want eerlijk? Geef mij die creatieve pieken maar!
Herstelverhaal
Ik ben opgegroeid in Domburg, hier ook mijn hele leven gebleven. Natuur om mij heen, zon, zee en strand. Meer heb ik niet nodig. Ik heb een mooie jeugd gehad. Veelal door de warme band die ik had met mijn vader. Hij was mijn maatje, miste nooit een paardrijles en kwam ons ophalen op atletiek. In de weekenden fietsten of liepen we met zijn drieën hard in het bos van Oostkapelle. Ook bij de wedstrijden was hij aanwezig. De lange fietstochten op vakantie in Frankrijk zal ik nooit vergeten. Hij op de mountainbike, wij op de vouwfiets. Ook de strandvakanties als kind waren een groot onderdeel van mijn jeugd. Toen ik ouder was werd dit op de camping in Vrouwenpolder.
De eeuwige cliënt
Mijn leven is er een van hoge pieken en diepe dalen. Mijn vader verliezen op mijn 19e, diezelfde tijd seksueel misbruik door mijn beste vriend, mijn oma die overleed in 2020 en mijn tante die overleed in 2013. Allemaal mensen die heel erg veel voor mij betekenden. Het heeft mij gevormd tot wie ik ben. Mijn oma was mijn oogappel, mijn vader mijn maatje. Daarnaast ben ik ook nog eens KOPP-kind.
Pieken en Dalen
Twee dagen na kerst. Zojuist heb ik contact gehad met de Luisterlijn. Ze doen echt hun best. Het luisterende oor was fijn! Wel de crisislijn bellen, niet de crisislijn bellen. De hele ochtend loop ik al te tobben. Met bibberende handen toets ik dan toch maar het nummer. Alweer de tweede keer in anderhalve maand. Laat dit geen gewoonte worden spookt er door mijn hoofd. Mijn overactieve brein draait overuren. Mijn hongergevoel is al weken compleet verdwenen.
Grijze dag
Het is vrijdagavond, er spoken zoveel gedachten door mijn hoofd. Waarom durf ik niet eerlijk te zijn tegen de psychiater? Waarom die angst? Is het om veroordeeld te worden, is het om niet kwetsbaar te durven zijn? Is het mijn hoogsensitiviteit? Waarom toch, waarom? Ik voel mij zo`n idioot. Weer nemen de trauma`s de overhand.
Mijn stemmen en de toekomst
Radeloos, dat is het woord wat het beste omschrijft hoe ik mij nu voel. Eindelijk was ik stabiel op Lamictal. Eindelijk had ik weer kwaliteit van leven. Blijkbaar te stabiel want de psychiater wil dat ik ermee ga stoppen. Ik meldde dat ik doorbraakbloedingen had en dat was schijnbaar genoeg reden. Dat er nog andere vormen van anticonceptie waren die wel samen gaan met Lamictal werd mij niet eens verteld. Daar moest ik zelf achter zien te komen, in overleg met de huisarts.
Tussen Hoop en Groei
Wat is herstel als er geen balans meer is? Wat is groei als hoop ver weg lijkt? Als jij je ontwikkelt als mens, hoe staat dat dan met je ontwikkeling als hulpverlener?
Terugval of toch niet
Enkele maanden geleden vond ik het wel eens tijd om voor mezelf te kiezen. Altijd had ik voor anderen gezorgd, nu was het tijd voor mezelf. Na overwegen, heroverwegen en nog eens overwegen besloot ik om een cursus te volgen. De cursus die ik altijd maar voor mezelf uitschoof, over vroegkinderlijk trauma.
Reactie plaatsen
Reacties