Met een rouwig randje kijk ik naar welke datum het vandaag is. Dit weekend behoor ik blij te zijn, ik heb zoveel mooie dingen gedaan dit weekend. Ik ben het echter niet. De 23e augustus, dat betekend drie dagen voor mijn vader zijn verjaardag. Het lijkt wel alsof ik hem nu na elf jaar meer mis dan ooit. Mijn vriend zei nog dat ik veel van mijn vader heb. De woorden landden echter nu pas.

Ik ben opgegroeid in Domburg, hier ook mijn hele leven gebleven. Natuur om mij heen, zon, zee en strand. Meer heb ik niet nodig. Ik heb een mooie jeugd gehad. Veelal door de warme band die ik had met mijn vader. Hij was mijn maatje, miste nooit een paardrijles en kwam ons ophalen op atletiek. In de weekenden fietsten of liepen we met zijn drieën hard in het bos van Oostkapelle. Ook bij de wedstrijden was hij aanwezig. De lange fietstochten op vakantie in Frankrijk zal ik nooit vergeten. Hij op de mountainbike, wij op de vouwfiets. Ook de strandvakanties als kind waren een groot onderdeel van mijn jeugd. Toen ik ouder was werd dit op de camping in Vrouwenpolder.

Mijn leven is er een van hoge pieken en diepe dalen. Mijn vader verliezen op mijn 19e, diezelfde tijd seksueel misbruik door mijn beste vriend, mijn oma die overleed in 2020 en mijn tante die overleed in 2013. Allemaal mensen die heel erg veel voor mij betekenden. Het heeft mij gevormd tot wie ik ben. Mijn oma was mijn oogappel, mijn vader mijn maatje. Daarnaast ben ik ook nog eens KOPP-kind.

Twee dagen na kerst. Zojuist heb ik contact gehad met de Luisterlijn. Ze doen echt hun best. Het luisterende oor was fijn! Wel de crisislijn bellen, niet de crisislijn bellen. De hele ochtend loop ik al te tobben. Met bibberende handen toets ik dan toch maar het nummer. Alweer de tweede keer in anderhalve maand. Laat dit geen gewoonte worden spookt er door mijn hoofd. Mijn overactieve brein draait overuren. Mijn hongergevoel is al weken compleet verdwenen. 

Het is vrijdagavond, er spoken zoveel gedachten door mijn hoofd. Waarom durf ik niet eerlijk te zijn tegen de psychiater? Waarom die angst? Is het om veroordeeld te worden, is het om niet kwetsbaar te durven zijn? Is het mijn hoogsensitiviteit? Waarom toch, waarom? Ik voel mij zo`n idioot. Weer nemen de trauma`s de overhand. 

Radeloos, dat is het woord wat het beste omschrijft hoe ik mij nu voel. Eindelijk was ik stabiel op Lamictal. Eindelijk had ik weer kwaliteit van leven. Blijkbaar te stabiel want de psychiater wil dat ik ermee ga stoppen. Ik meldde dat ik doorbraakbloedingen had en dat was schijnbaar genoeg reden. Dat er nog andere vormen van anticonceptie waren die wel samen gaan met Lamictal werd mij niet eens verteld. Daar moest ik zelf achter zien te komen, in overleg met de huisarts. 

Wat is herstel als er geen balans meer is? Wat is groei als hoop ver weg lijkt? Als jij je ontwikkelt als mens, hoe staat dat dan met je ontwikkeling als hulpverlener?

Enkele maanden geleden vond ik het wel eens tijd om voor mezelf te kiezen. Altijd had ik voor anderen gezorgd, nu was het tijd voor mezelf. Na overwegen, heroverwegen en nog eens overwegen besloot ik om een cursus te volgen. De cursus die ik altijd maar voor mezelf uitschoof, over vroegkinderlijk trauma.