Het is vrijdagavond, er spoken zoveel gedachten door mijn hoofd. Waarom durf ik niet eerlijk te zijn tegen de psychiater? Waarom die angst? Is het om veroordeeld te worden, is het om niet kwetsbaar te durven zijn? Is het mijn hoogsensitiviteit? Waarom toch, waarom? Ik voel mij zo`n idioot. Weer nemen de trauma`s de overhand.
Vandaag is een rotdag. Ik heb net het gesprek met de psychiater achter de rug. Weer voel ik mij niet gehoord. Ik kreeg welgeteld 10 minuten de tijd. Het gaat `goed` met mij volgens hem. Medicatie verhogen was niet nodig. Uhu heel goed, zo goed dat ik zelfmoordgedachten heb. Ik loop hier al zo lang mee rond. Jaren alweer, hoeveel jaar ben ik kwijt... Ik voel mij zo verdomd alleen.
Vandaag is het weer zover, alleen lopend in het bos komen de gedachten weer naar boven. Het is rustig in het bos, ik zou het zo kunnen doen. Mijn vriend belt `Schat waar blijf je?` Ach hij is alweer mijn reddende engel. Zijn stem kalmeert mij. We praten, over koetjes en kalfjes, over mijn gevoelens en over de liefde voor elkaar.
Dat weekend app ik mijn SPV`er, dat ik ermee zit, het niet van mij af kan zetten. Ik hoef geen reactie terug, het gedeeld hebben is voor mij voldoende. Toch reageert ze, ze begrijpt mijn gevoelens tegenover de psychiater.
`s Maandags bespreek ik het met mijn therapeute en de ervaringsdeskundige.
We hebben het over hoe ik hiermee om kan gaan, dat ik niet alleen ben. Ze vraagt nog of ik veilig ben thuis. We bespreken de mogelijkheid tot opname, of ik dit zou willen. Duidelijk geef ik aan dat ik dan liever Intensive Home Treatment heb.
Herstelverhaal
Ik ben opgegroeid in Domburg, hier ook mijn hele leven gebleven. Natuur om mij heen, zon, zee en strand. Meer heb ik niet nodig. Ik heb een mooie jeugd gehad. Veelal door de warme band die ik had met mijn vader. Hij was mijn maatje, miste nooit een paardrijles en kwam ons ophalen op atletiek. In de weekenden fietsten of liepen we met zijn drieën hard in het bos van Oostkapelle. Ook bij de wedstrijden was hij aanwezig. De lange fietstochten op vakantie in Frankrijk zal ik nooit vergeten. Hij op de mountainbike, wij op de vouwfiets. Ook de strandvakanties als kind waren een groot onderdeel van mijn jeugd. Toen ik ouder was werd dit op de camping in Vrouwenpolder.
De eeuwige cliënt
Mijn leven is er een van hoge pieken en diepe dalen. Mijn vader verliezen op mijn 19e, diezelfde tijd seksueel misbruik door mijn beste vriend, mijn oma die overleed in 2020 en mijn tante die overleed in 2013. Allemaal mensen die heel erg veel voor mij betekenden. Het heeft mij gevormd tot wie ik ben. Mijn oma was mijn oogappel, mijn vader mijn maatje. Daarnaast ben ik ook nog eens KOPP-kind.
Pieken en Dalen
Twee dagen na kerst. Zojuist heb ik contact gehad met de Luisterlijn. Ze doen echt hun best. Het luisterende oor was fijn! Wel de crisislijn bellen, niet de crisislijn bellen. De hele ochtend loop ik al te tobben. Met bibberende handen toets ik dan toch maar het nummer. Alweer de tweede keer in anderhalve maand. Laat dit geen gewoonte worden spookt er door mijn hoofd. Mijn overactieve brein draait overuren. Mijn hongergevoel is al weken compleet verdwenen.
Grijze dag
Het is vrijdagavond, er spoken zoveel gedachten door mijn hoofd. Waarom durf ik niet eerlijk te zijn tegen de psychiater? Waarom die angst? Is het om veroordeeld te worden, is het om niet kwetsbaar te durven zijn? Is het mijn hoogsensitiviteit? Waarom toch, waarom? Ik voel mij zo`n idioot. Weer nemen de trauma`s de overhand.
Mijn stemmen en de toekomst
Radeloos, dat is het woord wat het beste omschrijft hoe ik mij nu voel. Eindelijk was ik stabiel op Lamictal. Eindelijk had ik weer kwaliteit van leven. Blijkbaar te stabiel want de psychiater wil dat ik ermee ga stoppen. Ik meldde dat ik doorbraakbloedingen had en dat was schijnbaar genoeg reden. Dat er nog andere vormen van anticonceptie waren die wel samen gaan met Lamictal werd mij niet eens verteld. Daar moest ik zelf achter zien te komen, in overleg met de huisarts.
Tussen Hoop en Groei
Wat is herstel als er geen balans meer is? Wat is groei als hoop ver weg lijkt? Als jij je ontwikkelt als mens, hoe staat dat dan met je ontwikkeling als hulpverlener?
Terugval of toch niet
Enkele maanden geleden vond ik het wel eens tijd om voor mezelf te kiezen. Altijd had ik voor anderen gezorgd, nu was het tijd voor mezelf. Na overwegen, heroverwegen en nog eens overwegen besloot ik om een cursus te volgen. De cursus die ik altijd maar voor mezelf uitschoof, over vroegkinderlijk trauma.
Reactie plaatsen
Reacties