Terugval of toch niet
Enkele maanden geleden vond ik het wel eens tijd om voor mezelf te kiezen. Altijd had ik voor anderen gezorgd, nu was het tijd voor mezelf. Na overwegen, heroverwegen en nog eens overwegen besloot ik om een cursus te volgen. De cursus die ik altijd maar voor mezelf uitschoof, over vroegkinderlijk trauma.Lang heb ik gedacht dat ik geen vroegkinderlijk trauma had. Ik vroegkinderlijk trauma? Dan wordt je toch mishandeld of misbruikt door familieleden? Nee, dat had ik niet meegemaakt... Inmiddels ben ik erachter dat dit mijn overlevingsmechanisme was. Het goede, oude vermijdingsgedrag kwam om de hoek kijken.Afgelopen weken heb ik last van oude `nieuwe` klachten. Mijn mentale en lichamelijke klachten hebben een behoorlijk impact op mijn leven. Het begon met buikpijn, diarree en hoofdpijn. Ach, een griepje dacht ik nog... Mijn lichaam, die inmiddels doorhad dat deze vorm van waarschuwing niet duidelijk genoeg was begon duidelijkere waarschuwingen te geven. Dissociatie, stemmen en ongecontroleerde huilbuien waren het gevolg. Een huilbui tijdens de cursus en dissociatie op (vrijwilligers)werk waren voor mij de druppel. Ik meldde mij ziek op werk. Ik had rust nodig, dat bleek wel uit mijn klachten.Dat ik erg sensitief was voor trauma was wel duidelijk. Het overlijden van mijn oma, die mijn oogappel was leidde bij mij tot een psychose. Seksueel misbruik, overlijden en ziekte van naasten (mijn vader), vaak ruziënde ouders, hechtingsproblemen en een emotioneel afwezige depressieve moeder waren mij ook niet vreemd. Het was dus ook niet raar dat mijn lichaam en geest klachten begonnen te vertonen.Angst voor een terugval kwam om de hoek kijken, de goed bedoelde opmerkingen van mijn bezorgde naasten maakten het er niet beter op. `Ik maak me zorgen om je.` `Moet je medicatie niet omhoog?` `Er is maar één jij hè.` Medicatie omhoog? Dat never nooit niet! Mijn medicatie had mij inmiddels dik en sloom gemaakt. Mijn stemmen en dissociatie waren er niet mee weg. Tot overmaat van ramp hielp het ook niet meer om goed te slapen. Nachtenlange slapeloze nachten waren het gevolg.Een gesprek met mijn bazin over mijn herstelproces bood voor mij duidelijkheid. Haar begrip deed mij op mijn beurt weer besluiten om mezelf de tijd te gunnen voor mijn herstelproces. Ik leerde mezelf als het ware opnieuw kennen. Ik kon niet meer doen wat ik altijd deed.Afgelopen week zag ik een video over schapenpaadjes. Paadjes, die steeds opnieuw worden bewandeld. Langzaam maken mijn hersenen nieuwe schapenpaadjes aan. Ze integreren als het ware nieuwe gedachtenpatronen. Was het dan gek, dat mijn lichaam en geest in verzet ging? Na even nadenken besloot ik van niet.
Tussen Hoop en Groei
Wat is herstel als er geen balans meer is? Wat is groei als hoop ver weg lijkt? Als jij je ontwikkelt als mens, hoe staat dat dan met je ontwikkeling als hulpverlener?
Wat is herstel als er geen balans meer is? Wat is groei als hoop ver weg lijkt? Als jij je ontwikkelt als mens, hoe staat dat dan met je ontwikkeling als hulpverlener?
Deze diepzinnige vragen dringen mijn hoofd binnen als ik op een maandagavond voor de televisie zit. Ik heb net een lange intensieve dag achter de rug. Vroeg uit bed, vroeg op pad en vroeg presteren. Het zijn dingen waar ik weer aan moet wennen. Jarenlang dacht ik dat ik niet stabiel genoeg zou zijn om te studeren. Het voelt nog altijd wiebelig om dit pad te bewandelen. Toch moet ik eraan toegeven dat ik dankbaar ben dat ik de kans krijg om dit te mogen doen.
Al wandelend hebben mijn begeleidster en ik het over balans. Balans, goh dat is een woord dat voor mij mijlenver lijkt. Op dit moment voel ik mij als een veulen wat net leert lopen. Vallen, opstaan, om vervolgens weer heel hard te vallen. Maar blijven liggen, dat staat niet in mijn woordenboek. Afgelopen periode moest ik mij weer ziek melden. Ik was wéér over mijn grenzen heen gegaan.
Vallen is nodig om te leren, te leren dat je meer kunt dan je denkt. Te leren dat balans nodig is om te kunnen presteren. Weer diezelfde fout. De hoop om te groeien nam met de minuut af. Maar toch, we moeten groeien als mens. Dus ik stof mezelf af en besluit toch weer op te staan.
Een wijs iemand vertelde mij ooit dat fouten leren niet mag maar moet. Maar toch, als er iets is wat ik lastig vind, is het om mezelf kwetsbaar op te stellen. Vandaag moest ik er toch echt aan geloven. Met de directe 'Hoe is het met je?' van mijn begeleidster kon ik er niet meer omheen. Vol emotie vertel ik over de jaloezie richting mijn zusje. Al sprekende kwam het neer op een gebrek aan balans.
Balans, wat betekende dat eigenlijk voor mij? Kende ik het eigenlijk wel? Langzaamaan begon ik te beseffen dat dit niet het geval was. Dat kwam hard binnen bij mij, heel hard. Altijd had ik maar voor anderen gezorgd. De balans was compleet zoek. Dit werkte als een rode draad door in mijn leven. School, werk, privé, ik kende geen balans. Het begon langzaamaan te dagen bij mij. Hoe kon ik toch groeien als de balans ver zoek is?
Groeien als mens, hoe moeilijk is dat eigenlijk wel niet. Is het niet het moeilijkste wat we moeten leren in ons leven? Het geeft mij hoop dat groeien wel degelijk mogelijk is. Maar wat als iemand die hoop niet heeft? Wat ik geleerd heb is dat we er zeker niet aan moeten gaan trekken. We mogen iemand zelf zijn lessen door laten maken. Hoe verschrikkelijk graag we, maar zeker ook ikzelf, de ander wil helpen. Iemands lessen mag je NOOIT afpakken! Maar als je dan wel iets doet, geef de ander dan dat kleine sprankeltje hoop.
Ik weet nog hoe lastig ik het vond toen alles hopeloos leek. Groeien leek verder weg dan ooit. Ik kon voor mijn gevoel niks, voor niemand en het nooit goed doen. Hoe kon ik dan groeien. Maar ongemerkt, met kleine stapjes groeide ik toch. Het zat in de kleine dingen, in de bezoeker die jou dingen toevertrouwt die toch wel persoonlijk zijn, in die vriendin die jou 'een geweldig mens' vindt, je zusje die diepgaande gesprekken met je heeft, je moeder die je opeens respecteert voor hoe je bent.
Langzaam kwam er na mijn ziekmelding toch een beetje hoop terug. Kleine complimenten van collega's en leidinggevenden zorgden voor een boost in mijn groei. Dit is niet altijd zo geweest, feedback en complimenten hebben mij langere tijd ongemakkelijk doen voelen. Dit kwam voort vanuit mijn opvoeding. Doordat ik altijd alles perfect wilde doen voor mijn ouders, leerde ik mijzelf aanpassen. Iedere vorm van feedback zorgde dan ook voor nog meer mezelf aanpassen. Ik zag het niet als groeimoment maar als fout wat opgelost moest worden.
Als je het stapje voor stapje doet is groei zeker mogelijk. Maar groei zonder hoop, dat maakt het toch echt een stuk lastiger. Als de ander die hoop zelf niet voelt, wees dan dat kleine lichtpuntje in iemands leven. Geef dat compliment, geef die levensles, je zult er geen spijt van krijgen.
Reactie plaatsen
Reacties